در این 10 روز می خواستم چیزی بنویسم برای سال جدید.آرزویی، حرفی و سخنی.

اما نشد. 10 روز گذشت. به همین زودی...

سال  اما اگرچه نو شده، ما با زخمهایی کهنه پای به آن گذاشته ایم.

مملکت با فرازها و فرودها به پیش می رود و گاهی هم ...

اما نگرانیم

نگرانیم برای اسلام عزیز

و نگران به آینده ایران اسلامی

....................

روزهای پایانی سال 86 روزهایی تلخ اما تاریخیست. همان روزها که در آن آیت الله توسلی با مرگی شهادت گونه پرکشید. آخرین نفس ها و حرفهای او نیزبرای پاسداشت حریم حرم امامش بود.

آخرین تیر فتنه دشمنان اندیشه امام چنان بر او سخت آمده بود که عنان از کف داد و طلسم سکوت را شکست و از نامه ای گفت که در آن امام روح الله خمینی روزهای عسرت یاران صدیقش را پیش بینی کرده بود.

اما اجل مهلتش نداد و دیگر تاب نیاورد این همه ظلم و توهین به یاران امام  را.

اهانت به امام حرف امروز نیست که او کسی است که نزد برخی گناهانی نابخشودنی دارد و کسانی که نتوانستند از خودش انتقام بگیرند پس از او طریق اهانت به اندیشه و یارنش را برگزیدند.

اما اهانت به سید حسن خمینی وقاحتی بی سابقه بود. این بار دشمنان اندیشه امام پس از هشدار سید حسن خمینی نسبت به انحرافات آشکار از راه امام، شمشیر را برای او از رو بستند و با اهانت به یادگار امام یک بار دیگر نفرت و بغض و کینه شان از این خاندان را برملا کردند.

اما کسانی که اینگونه بی پروا این توهین ها و دشمنی ها را سازماندهی می کنند آیا حوادث دی ماه 56 را از یاد برده اند؟

آیا عاقبت شوم اهانت کنندگان به خمینی ها را به یاد نمی آورند؟

آری در دی ماه 56 نیز عده ای با همین خیالات خام می خواستند تصویر خمینی عزیز را مخدوش کنند. اما به زودی دریافتند که سال نو سال دیگری بود. سال 57 نه سال تداوم توهین به خمینی ها که سال عزت و پیروزی دوستداران آنها بود.